| 1 | Ik zal met al mijn hart den HEER', |
| Blijmoedig geven lof en eer. | |
| Mijn tong zal mijn gemoed verzellen, | |
| En al Uw wonderen vertellen. |
| 2 | Ik zal in U, mijn God, van vreugd, |
| Opspringen, in den geest verheugd; | |
| Uw Naam zal door mijn psalmgezangen, | |
| O Allerhoogste, lof ontvangen. |
| 3 | Omdat mijn vijand, hoe geducht, |
| Teruggekeerd is en gevlucht; | |
| Hij is, schoon stout te veld getogen, | |
| Vergaan, gevallen voor Uw ogen. |
| 4 | Want, naar Uw allerheiligst recht, |
| Hebt Gij mijn twistgeding beslecht; | |
| En, op Uw hogen troon gezeten; | |
| Deedt Gij, o Rechter, 't vonnis weten. |
| 5 | Gij scholdt de heidnen keer op keer; |
| En wierpt de goddelozen neer; | |
| Hun naam, hun roem hebt Gij vertreden, | |
| En uitgedelgd in eeuwigheden. |
| 6 | O vijand, hebt gij door uw macht, |
| 't Verwoesten voor altoos volbracht? | |
| Hebt gij de steden gans bedorven? | |
| Is haar gedachtenis verstorven? |
| 7 | Neen, dwaas, uw hoop zal ras vergaan, |
| Maar 's HEEREN troon zal eeuwig staan; | |
| Dien wilde Hij onwrikbaar stichten, | |
| Om naar het heilig recht te richten. |
| 8 | Hij zelf zal aan het wereldrond, |
| Het recht doen horen uit Zijn mond, | |
| De volken voor Zijn vierschaar stellen, | |
| En daar 't rechtmatig vonnis vellen. |
| 9 | De HEER' zal zijn een hoog vertrek, |
| Voor wie getrapt wordt op den nek. | |
| Een hoog vertrek in drukkend lijden; | |
| Een toevlucht in benauwde tijden. |
| 10 | Hij, die Uw Naam in waarheid kent, |
| Zal, HEER', op U in zijn ellend', | |
| Vertrouwen, wijl Gij nooit liet zuchten, | |
| Hen, die gelovig tot U vluchten. |
| 11 | Zingt, zingt den HEER', die eeuwig leeft, |
| Die Sion tot Zijn woning heeft; | |
| En laat voor aller volken oren, | |
| Met psalmgezang, Zijn daden horen. |
| 12 | Hij zoekt en Hij gedenkt het bloed, |
| Gestort in wreevlen euvelmoed; | |
| Hij toont der armen nood te weten, | |
| En zal hun kermen niet vergeten. |
| 13 | Bewijs, o HEER', Uw knecht gena. |
| Sla mij in mijn ellende ga. | |
| Zie, hoe mijn haters mij verdrukken, | |
| Gij, die mij wilt den dood ontrukken. |
| 14 | Opdat ik, HEER', U, blij te moe, |
| In Sions poorten hulde doe, | |
| En in Uw heil, te allen tijde, | |
| Met Sions dochter mij verblijde. |
| 15 | De heidnen zijn, door waan misleid; |
| Gestort in kuilen, mij bereid; | |
| Hun voet verwart zich in de netten, | |
| Die z' in 't verborgen voor mij zetten. |
| 16 | Thans is de HEER' bekend alom, |
| Door recht te doen bij 't heidendom. | |
| De goddeloze raakt in banden, | |
| Verstrikt in 't werk van zijne handen. |
| 17 | De stoute zondaars zullen snel, |
| Teruggekeren naar de hel; | |
| Met al de godvergeten benden, | |
| Der heidnen, die Zijn wetten schenden. |
| 18 | Nooddruftigen vergeet God niet, |
| Noch laat hen eindloos in 't verdriet. | |
| 't Ellendig volk mag op Hem wachten; | |
| Hij zal hun hoop niet steeds verachten. |
| 19 | Sta op, o HEER', en laat den mens, |
| Zich niet versterken naar zijn wens. | |
| Maar oordeel Gij, in 't wraakgerichte, | |
| De heidnen voor Uw aangezichte. |
| 20 | O HEER', jaag hun vervaardheid aan, |
| En doe den heidenen verstaan; | |
| Dat zij, die Sions rampen wensen, | |
| Geen goden zijn, maar broze mensen. |
Berijming van 1773