| 1
| In d' achtbre Godsvergaderingen |
| Staat God, als Richter der gedingen. |
| Hij oordeelt over goed en kwaad, |
| In 't midden van der goden raad: |
| "Hoe lang zult gij van 't richtsnoer wijken, |
| Een onrechtvaardig vonnis strijken, |
| En acht slaan op het aangezicht |
| Der goddelozen in 't gericht?" |
| 2
| Toont aller goden God te vrezen; |
| Doet recht aan armen en aan wezen, |
| Rechtvaardigt hem, die billijk klaagt, |
| Verdrukt of arm uw hulpe vraagt; |
| Verlost geringen uit hun lijden, |
| En wilt behoeftigen bevrijden, |
| Rukt z' uit der goddelozen hand; |
| Gerechtigheid verhoogt een land. |
| 3
| Maar ach, hier is het recht vergeten; |
| Men heeft noch kennis noch geweten; |
| Men wandelt in de duisternis; |
| Het wankelt al, wat zeker is; |
| Dies ziet men 's aardrijks grondvest beven |
| 'k heb wel voorheen u d' eer gegeven, |
| Dat Ik u goden heb genoemd |
| En als Gods kinderen geroemd! |
| 4
| Gij zult nochtans het leven derven, |
| En als gemene mensen sterven; |
| Eens storten van den stoel der eer |
| In 't graf, als elk der vorsten, neer. |
| Sta op, o God, en wil ontwaken. |
| Ai, oordeel 't aardrijk, richt de zaken; |
| Want Gij bezit op aard' alom |
| De volkeren in eigendom. |