| 1
| Mijn geroep, uit angst en vrezen, |
| Klimt tot God, het Opperwezen, |
| God, die in mijn ongeval, |
| D' oren tot mij neigen zal. |
| 'k Zocht Hem in mijn bange dagen; |
| 'k Bracht de nachten door met klagen; |
| 'k Liet niet af, mijn hand en oog, |
| Op te heffen naar omhoog. |
| 2
| 'k Schatte mij geheel verloren; |
| 'k Mocht van geen vertroosting horen, |
| Als mijn ziel aan God gedacht, |
| Loosd' ik niet dan klacht op klacht; |
| Peinsd' ik aan mijn vruchtloos kermen, |
| Vruchtloos roepen om ontfermen, |
| Dacht ik, hoe God anders helpt, |
| Mijne ziel werd overstelpt. |
| 3
| Slaap weerhieldt Gij van mijn ogen, |
| 'k Was verslagen, neergebogen, |
| En, verstomd door al 't verdriet, |
| Wars van mensen, sprak ik niet. |
| 'k Overdacht al d' oude dagen; |
| Jaren, eeuwen, gunsten, plagen, |
| En wat immer aan mijn ziel |
| Van Gods hand te beurte viel. |
| 4
| 'k Dacht, hoe 'k God met vreugd voor dezen |
| Op mijn snaren had geprezen; |
| 'k Overleid', in diepe smart, |
| 's Nachts met een mistroostig hart, |
| En mijn geest doorzocht de reden, |
| Waarom God die tegenheden |
| Mij in zulk een mate zond, |
| En wat mij te duchten stond. |
| 5
| "Zou de HEER' Zijn gunstgenoten," |
| Dacht ik, "dan altoos verstoten? |
| Niet goedgunstig zijn voortaan? |
| Nimmer ons meer gadeslaan? |
| Zouden Zijn beloftenissen |
| Verder haar vervulling missen, |
| Vruchtloos worden afgewacht |
| Van geslachte tot geslacht?" |
| 7
| 'k Zal gedenken, hoe voor dezen |
| Ons de HEER' heeft gunst bewezen; |
| 'k Zal de wondren gadeslaan, |
| Die Gij hebt van ouds gedaan. |
| 'k Zal nauwkeurig op Uw werken |
| En derzelver uitkomst merken, |
| En, in plaats van bittre klacht, |
| Daarvan spreken dag en nacht. |
| 8
| Heilig zijn, o God, Uw wegen; |
| Niemand spreek' Uw hoogheid tegen; |
| Wie, wie is een God als Gij, |
| Groot van macht en heerschappij? |
| Ja, Gij zijt die God, die d' oren, |
| Wondren doet op wondren horen; |
| Gij hebt Uwen roem alom |
| Groot gemaakt bij 't heidendom. |
| 9
| Door Uw arm en alvermogen, |
| Hebt Gij Isrel uitgetogen; |
| Jakobs kindren, Jozefs zaad |
| Vrijgemaakt van Faros haat. |
| 't Water zag, o God, U komen; |
| 't Water zag U, en de stromen |
| Steigerden vol schrik omhoog; |
| D' afgrond werd beroerd en droog. |