| 1 | Waarom, o God, zijn wij in eeuwigheid |
| Van Uwe gunst en onderstand verstoken? | |
| Hoe kan Uw toorn dus tegen ons nog roken, | |
| Die schapen zijn, zelfs door Uw Hand geweid? |
| 2 | Herdenk de trouw, aan ons voorheen betoond; |
| Denk aan Uw volk, door U van ouds verkregen; | |
| Denk aan Uw erf, het voowerp van Uw zegen; | |
| Aan Sions berg waar G' eertijds hebt gewoond. |
| 3 | Ruk spoedig aan, verdubbeld Uwe schreen; |
| Zie, hoe de stad verwoest ligt en vergeten; | |
| Des vijands macht heeft alles neergesmeten, | |
| Uw heiligdom verdorven en vertreen. |
| 4 | Uw vijand heeft ter plaatse van 't gebed, |
| Gelijk een leeuw gebruld bij 't zegevieren. | |
| Zelfs, U ten schimp, heeft hij zijn krijgsbanieren | |
| In trotsen moed, tot tekenen gezet. |
| 5 | Elk woedt om strijd, en toont zich onbeschroomd; |
| Men houwt en hakt, dat poort en binten beven, | |
| Gelijk men slaaft, om bijlen aan te geven, | |
| En ijvrig kapt in 't hoog en dicht geboomt'. |
| 6 | Dus hebben z' ook, doldriftig, onbesuisd, |
| Graveerselen, pilaren, wanden, bogen, | |
| Wier kunstsieraad de lust was van elks ogen, | |
| Met zwaard, houweel en hamer woest vergruisd. |
| 7 | Uw heiligdom is door het vuur verteerd; |
| Niets heeft zijn glans voor 't woen des gloeds beveiligd. | |
| Uw schoon paleis, Uw woning is ontheiligd, | |
| Ten gronde toe in puin en as verkeerd. |
| 8 | "Laat", zeiden zij, "laat ons het ganse land, |
| Geplunderd, voor onz' overmacht doen zwichten." | |
| Hun wrede vuist heeft al de Godsgestichten, | |
| Uw naam ten hoon, verbrijzeld of verbrand. |
| 9 | Wij zien aan ons, na al dit ongeval, |
| Geen teeknen meer van Uwe gunst gegeven. | |
| Niet een profeet is ons tot troost gebleven; | |
| Geen stervling weet, hoe lang dit duren zal. |
| 10 | Hoe lang, o God, zal in dit zwaar verdriet, |
| De vijand ons zijn wrede trotsheid tonen; | |
| Zal hij Uw Naam in eeuwigheid dan honen? | |
| Neen, 't kan niet zijn ; dat duldt Uw glorie niet. |
| 11 | Ach, waarom trekt G' Uw hand dus van ons af, |
| Uw rechterhend, die ons ten steun kan strekken? | |
| Ai, wil haar eens uit Uwen boezem trekken, | |
| En maak een eind aan Uw gestrenge straf. |
| 12 | Gij, evenwel, Gij blijft dezelfd', o HEER'; |
| Gij zijt van ouds mijn toeverlaat, mijn Koning, | |
| Die uitkomst gaaft, en uit Uw hemelwoning, | |
| Voor ieders oog Uw haatren gingt te keer. |
| 13 | Gij spleet weleer de Schelfzee door Uw kracht; |
| Gij hebt den kop der woest' en felle draken, | |
| Het vreeslijk heir, dat Isrel dorst genaken, | |
| ln 't hart der zee, verbroken door Uw macht. |
| 14 | Uw sterke hand heeft 's Leviathans woen, |
| Betoomd, gestuit; deed Farao bezwijken; | |
| Waar 't woest gediert' aan duizenden van lijken, | |
| Op 't dorre strand, zijn rooflust mocht voldoen. |
| 15 | Hoe menigmaal hebt G' ons Uw gunst betoogd, |
| 't Zij G' een fontein deedt uit een rots ontspringen. | |
| Of op een hoop de waatren samendringen, | |
| Wanneer de stroom door U werd uitgedroogd. |
| 16 | De dag is d' Uw'; ook vormdet Gij den nacht; |
| Gij schiept het licht, de zon met gloed en stralen; | |
| Door U is d' aard' gesteld in juiste palen; | |
| Elk jaarseizoen hebt Gij tot stand gebracht. |
| 17 | Herdenk, mijn God, herdenk die wonderdaan! |
| Een dwaas geslacht heeft Uwen naam gelasterd; | |
| De vijand, van Uw vrees en dienst verbasterd, | |
| Heeft Uwen roem met smaad en schimp belaan. |
| 18 | Geef 't wild gediert', dat niets in 't woen ontziet, |
| De ziele van Uw tortelduif niet over; | |
| Laat, grote God, om een gehaten rover, | |
| Uw kwijnend volk niet eeuwig in 't verdriet. |
| 19 | Beschouw, herdenk Uw vastgestaafd verbond; |
| Laat dat Uw hart tot ons in liefd' ontvonken; | |
| Het land is vol van duistre moordspelonken, | |
| Vanwaar 't geweld ons grieft met wond op wond. |
| 20 | Dat elk verdrukt' Uw bijstand eens erlang'; |
| Laat, laat Uw volk niet schaamrood wederkeren; | |
| Maar wil van hen ellend' en nooddruft weren, | |
| Opdat z' Uw naam verheffen in gezang . |
| 21 | Rijs op, o God, rijs op, toon Uw gezag; |
| Betwist Uw zaak, wees onze pleitbeslechter, | |
| 't Is meer dan tijd; gedenk, o hoogste Rechter, | |
| Wat smaad de dwaas U aandoet dag op dag. |
| 22 | Vergeet niet, HEER', dien onverdraagbren hoon, |
| Dat luid geroep van al Uw weerpartijders. | |
| Het woest getier van Uwe machtbestrijders. | |
| Stijgt telkens op tot voor Uw hemeltroon. |
Berijming van 1773