| 1
| Ja waarlijk, God is Isrel goed, |
| Voor hen, die rein zijn van gemoed; |
| Hoe donker ooit Gods weg moog' wezen, |
| Hij ziet in gunst op die Hem vrezen. |
| Maar ach, hoewel mijn ziel dit weet, |
| Mijn voeten waren in mijn leed, |
| Schier uitgeweken, en mijn treen |
| Van 't spoor der godsvrucht afgegleen. |
| 2
| Ik zag met nijdig' ogen aan, |
| Hoe dwazen hier op rozen gaan, |
| En hoe goddlozen in hun gangen, |
| Al veeltijds rust en vree erlangen. |
| Zij weten van geen tranenbrood, |
| Van gene banden tot hun dood; |
| Hun kracht is fris; zij zijn gezond |
| Tot op hun laatsten avondstond. |
| 3
| Zij weten doorgaans van verdriet |
| En moeit', als andre mensen niet. |
| Men ziet hen bittre smart noch plagen, |
| Als andre strevelingen dragen. |
| Dies zijn zij trots, en doen den waan, |
| Gelijk een gouden keten aan. |
| 't Geweld, dat deugd en plicht versmaadt, |
| Bedekt hen als een praalgewaad. |
| 4
| Indien men op hun voorspoed let, |
| Hun ogen puilen uit van vet; |
| Hun weelde, wat zij zich beloven, |
| Gaat hun verbeelding nog te boven, |
| Zij mergelen de mensen uit, |
| En spreken trots op roof en buit, |
| Steeds uit de hoogte van hun macht, |
| Terwijl hun hart de deugd belacht. |
| 5
| Hun mond tast zelfs den hemel aan; |
| Gods albestuur schijnt hun een waan; |
| Terwijl hun tong op aarde wandelt; |
| Geen mens ontziet, maar elk mishandelt; |
| Daarom keert zich Gods volk hiertoe, |
| En schrikt, wanneer hun bang te moe, |
| Het water, daar hun niets gelukt, |
| Met bekers vol wordt uitgedrukt. |
| 6
| Den peinst de ziel; is 't waar, zou God |
| Ook weten van mijn droevig lot; |
| Zou d' Allerhoogste van mijn klagen |
| En bittre rampen kennis dragen? |
| Ziet dezen, hoe goddloos en wreed, |
| Zijn evenwel bevrijd van leed; |
| De rust volgt hen op al hun paan, |
| En hun vermogen groeit steeds aan. |
| 7
| Zo heb ik dan vergeefs gestreen, |
| Mijn hart gezuiverd en gebeen; |
| Vergeefs heb ik in reine plassen |
| Van onschuld mijne hand gewassen. |
| Want al den dag ben ik geplaagd; |
| Mijn ziel verschrikt, mijn boezem jaagt; |
| En nooit verscheen er morgenstond, |
| Waarop ik geen kastijding vond. |
| 8
| Zo ik dit zeggen staven zou, |
| Gewis, dan waar' ik niet getrouw |
| Aan 't waard geslacht van Uwe kindren |
| En zou hun hoop en moed vermindren; |
| Nochtans heb ik met al mijn kracht |
| De Godsregering overdacht, |
| Maar 't was een stuk, dat in mijn oog, |
| Mij moeilijk viel en veel te hoog. |
| 9
| Dit duurde tot ik uit dien drom |
| Van neevlen ging in 't heiligdom, |
| Om met de Godsspraak raad te plegen. |
| Daar zag ik, op wat gladde wegen |
| De voorspoed zelfs de bozen leidt; |
| En hoe G' in 't eind hun val bereidt; |
| Zij storten van den top van eer |
| In eeuwige verwoesting neer. |
| 10
| Hoe worden zij tot ieders schrik |
| Vernield als in een ogenblik; |
| Hoe moeten zij het leven enden, |
| Van angst verteerd in hun ellenden? |
| Hun weeld' is als een droom vergaan. |
| O HEER', wanneer Gij op zult staan, |
| Zult Gij hun tonen, onverwacht, |
| Hoe Gij hun ijdel beeld veracht. |
| 11
| Toen 't zwellend hart met ongeduld |
| En wrevel' afgunst werd vervuld, |
| En ik geprikkeld in mijn nieren, |
| Om trots mijn drift den toom te vieren, |
| Was mijn verstand van licht beroofd; |
| Ik heb Gods waarheid niet geloofd, |
| Maar was, door mijn verwaanden geest, |
| Bij U een onvernuftig beest. |
| 12
| 'k Zal dan gedurig bij U zijn, |
| In al mijn noden, angst en pijn; |
| U al mijn liefde waardig schatten, |
| Wijl Gij mijn rechterhand woudt vatten. |
| Gij zult mij leiden door Uw raad, |
| O God, mijn heil, mijn toeverlaat; |
| En mij, hiertoe door U bereid, |
| Opnemen in Uw heerlijkheid. |
| 13
| Wien heb ik nevens U omhoog? |
| Wat zou mijn hart, wat zou mijn oog, |
| Op aarde nevens U toch lusten? |
| Niets is er, waar ik in kan rusten. |
| Bezwijkt dan ooit, in bittre smart |
| Of bangen nood, mijn vlees en hart, |
| Zo zult Gij zijn voor mijn gemoed |
| Mijn rots, deel, mijn eeuwig goed. |
| 14
| Wie ver van U de weelde zoekt, |
| Vergaat eerlang en wordt vervloekt. |
| Gij roeit hen uit, die afhoereren |
| En U den trotsen nek toekeren. |
| Maar 't is mij goed, mijn zaligst lot, |
| Nabij te wezen bij mijn God; |
| 'k Vertrouw op Hem geheel en al, |
| Den HEER', Wiens werk ik roemen zal. |