| 1
| De HEER' zal opstaan tot den strijd; |
| Hij zal Zijn haters, wijd en zijd, |
| Verjaagd, verstrooid, doen zuchten; |
| Hoe trots Zijn vijand wezen moog', |
| Hij zal voor Zijn ontzagglijk oog, |
| Al sidderende vluchten. |
| Gij zult hen, daar G' in glans verschijnt, |
| Als rook en damp, die ras verdwijnt, |
| Verdrijven en doen dolen. |
| 't Goddloze volk wordt haast tot as, |
| 't Zal voor Uw oog vergaan als was, |
| Dat smelt voor gloende kolen. |
| 2
| Maar 't vrome volk, in U verheugd, |
| Zal huppelen van zielevreugd, |
| Daar zij hun wens verkrijgen. |
| Hun blijdschap zal dan, onbepaald, |
| Door 't licht, dat van Zijn aanzicht straalt, |
| Ten hoogsten toppunt stijgen. |
| Heft Gode blijde psalmen aan; |
| Verhoogt, verhoogt voor Hem de baan; |
| Laat al wat leeft Hem eren. |
| Bereidt den weg, in Hem verblijd, |
| Die door de vlakke velden rijdt; |
| Zijn Naam is HEER' der heren. |
| 3
| Springt op van vreugd, verheft Zijn lof, |
| Die, daar Hij woont in 't hemelhof |
| Een Vader is der wezen; |
| Die weduwen haar recht verschaft, |
| Die streng haar onderdrukkers straft, |
| En voor Zijn wraak doet vrezen; |
| Een God, die zet, uit mensenmin, |
| D' onvruchtbren in een huisgezin; |
| En, om Zijn macht te tonen, |
| Gevangnen uit de boeien redt; |
| Maar die verlaters van Zijn wet |
| Doet in het dorre wonen. |
| 4
| O God, toen Gij, met majesteit, |
| Uw Israel hebt uitgeleid, |
| En op Uw heil doen hopen; |
| Toen Gij langs Parans woesten grond |
| Hun voortoogt, schokte d' aard' in 't rond. |
| De hoge heemlen dropen; |
| De bergen rezen zelfs omhoog; |
| Men zag dit Sinai voor 't oog, |
| Van Isrels Koning beven. |
| Een milden regen zondt G', o HEER', |
| Op Uw bezwijkend, erfnis neer, |
| Om sterkt' aan haar te geven. |
| 5
| Uw hoop, Uw kudde woonde daar; |
| Uit vrije goedheid waart Gij haar, |
| Een vriendelijk beschermer |
| En hebt ellendigen dat land, |
| Bereid door Uwe sterke hand, |
| O Israels Ontfermer. |
| De HEER' gaf rijke juichensstof, |
| Om Zijne wondren en Zijn lof |
| Met hart en mond, te melden. |
| Men zag welhaast een grote schaar |
| Met klanken van de blijdste maar, |
| Vervullen berg en velden. |
| 6
| De koningen, hoe zeer geducht, |
| Zijn met hun heiren weggevlucht; |
| Zij vloden voor Uw ogen; |
| De buit van 't overwonnen land |
| Viel zelfs der vrouwen in de hand, |
| Schoon niet mee uitgetogen. |
| Al laagt g', o Isrel, als weleer, |
| Gebukt bij tichelstenen neer, |
| Toen gij uw juk moest dragen, |
| En zwart waart door uw dienstbaarheid, |
| U is een beter lot bereid; |
| Uw heilzon is aan 't dagen. |
| 7
| Gelijk een duif, door 't zilverwit |
| En 't goud, dat op haar veedren zit, |
| Bij 't licht der zonnestralen; |
| Ver boven andre vooglen pronkt, |
| Zult gij, door 't Goddlijk oog belonkt, |
| Weer met uw schoonheid pralen. |
| Wanneer Gods onweerstaanbre hand |
| De vorsten uit het ganse land |
| Verstrooid had en verdreven, |
| Ontving zijn erfdeel eedler schoon, |
| Dan sneeuw, hoe wit zij zich vertoon', |
| Aan Salmon ooit kon geven. |
| 8
| Dat Bazans hemelhoge berg |
| Met al zijn heuvlen Sion terg', |
| En wane t' overtreffen; |
| Wat springt gij, bergen, trots omhoog? |
| Wat wilt g' u, in der volkren oog, |
| Bij Sions berg verheffen? |
| God Zelf heeft dezen berg begeerd |
| Ter woning, om, aldaar geeerd, |
| Zijn heerlijkheid te tonen. |
| De HEER', die hem verkozen heeft, |
| Die trouwe houdt en eeuwig leeft, |
| Zal hier ook eeuwig wonen. |
| 9
| Gods wagens, boven 't luchtig zwerk, |
| Zijn tien- en tienmaal duizend sterk; |
| Verdubbeld in getalen; |
| Bij hen is Zijne Majesteit, |
| Een Sina‹ in heiligheid, |
| Omringd van bliksemstralen; |
| Gij voert ten hemel op, vol eer; |
| De kerker werd Uw buit, o HEER'. |
| Gij zaagt Uw strijd bekronen |
| Met gaven, tot der mensen troost, |
| Opdat zelfs 't wederhorig kroost |
| Altijd bij U zou wonen. |
| 10
| Geloofd zij God met diepst ontzag! |
| Hij overlaadt ons, dag aan dag, |
| Met Zijne gunstbewijzen. |
| Die God is onze zaligheid; |
| Wie zou die hoogste Majesteit |
| Dan niet met eerbied prijzen? |
| Die God is ons een God van heil; |
| Hij schenkt, uit goedheid, zonder peil, |
| Ons 't eeuwig, zalig leven; |
| Hij kan, en wil, en zal in nood, |
| Zelfs bij het naadren van den dood, |
| Volkomen uitkomst geven. |
| 11
| Gewis, hoe hoog de nood mag gaan, |
| God zal Zijns vijands kop verslaan; |
| Dien haargen schedel vellen; |
| Die trots, wat heilig is, onteert, |
| En, daar hij schuld met schuld vermeert |
| Zich tegen Hem durft stellen. |
| De HEER' heeft Zelf ons toegezeid : |
| "'k Zal u door macht en wijs beleid, |
| Uit Bazan weer doen komen; |
| U zullen, als op Mozes, bee, |
| Wanneer uw pad loopt door de zee, |
| Geen golven overstromen." |
| 12
| "Dan moogt g' in zegepraal uw voet, |
| Ja, uwer honden tong, in 't bloed |
| Van elken vijand steken." |
| O grote God, geduchte HEER', |
| Uw gangen, zo vol roem en eer, |
| Zijn aan Uw volk gebleken; |
| De gangen van mijn God en Vorst, |
| Wien, schoon Hij 's werelds rijkskroon torst, |
| Deez' woningen behaagden. |
| De zangrei trad den speelrei voor, |
| In 't midden ging het vrolijk koor |
| Der trommelende maagden. |
| 13
| Looft God in Zijn gemeent' alom, |
| Den HEER', gij, die in 't heiligdom, |
| Als Isrels kroost, moogt naadren, |
| Hoe vrolijk gaan de stammen op |
| Naar Sions godgewijden top, |
| Met Isrels achtb're vaadren! |
| De vorsten van elk huisgezin, |
| Zij trekken aan: hier Benjamin; |
| Schoon klein, hij mocht regeren; |
| Daar Judas stam, die glorie won; |
| Ginds Nafthali en Zebulon, |
| Om God, hun Koning, t' eren. |
| 14
| Uw God, o Isrel, heeft de kracht |
| Door Zijn bevel u toegebracht. |
| O God, schraag dat vermogen. |
| Versterk, hetgeen Gij hebt gewrocht, |
| En laat Uw hulp, door ons verzocht, |
| Uw volk voortaan verhogen. |
| Dan passen, Uwen Naam ter eer, |
| Om Uwes tempels wil, o HEER', |
| De vorsten op Uw wenken; |
| Zij zullen U van allen kant; |
| Zelfs uit het allerverste land, |
| Vereren met geschenken. |
| 15
| Scheld met Uw stem het wild gediert', |
| Dat in het riet zo weeldrig tiert; |
| De stier- en kalverbenden; |
| Het volk, dat stukken zilvers geeft, |
| En dus zich onderworpen heeft; |
| Maar loert op onz' ellenden. |
| Gewis, wij zien hen reeds berooid, |
| En 't oorlogszuchtig volk verstrooid; |
| Gezanten zullen naadren; |
| Egypte zal met Morenland, |
| Tot God verheffen hart en hand, |
| Den God van onze vaadren. |
| 16
| Gij koninkrijken, zingt Gods lof; |
| Heft psalmen op naar 't hemelhof |
| Van ouds Zijn troon en woning; |
| Waar Hij, bekleed met eer en macht, |
| Zijn sterke stem verheft met kracht, |
| En heerst als Sions Koning. |
| Geeft sterkt' aan onzen God en HEER'; |
| Hij heeft in Israel Zijn eer |
| En hoogheid willen tonen. |
| Erkent dien God; Hij is geducht; |
| Hij doet Zijn sterkte boven lucht |
| En boven wolken wonen. |