| 1
| Juich, aarde, juich met blijde galmen |
| Den groten Schepper van 't heelal; |
| Zing d' eer Zijns Naams met dankbre psalmen; |
| Verhef Zijn roem met lofgeschal. |
| Zeg: "O hoe vrees'lijk zijn Uw werken! |
| Gij doet Uw wijdgeduchte kracht, |
| O God, aan al Uw haters merken, |
| Die veinzend buigen voor Uw macht." |
| 2
| Al 't aardrijk smeek' U, neergebogen, |
| Het heff' de schoonste psalmen aan; |
| Gezangen, die Uw Naam verhogen, |
| De glorie van Uw wonderdaan. |
| Komt, allen, ziet Gods wijze wegen; |
| Wat is Zijn werking hoog geducht, |
| Hetzij Hij 't mensdom met Zijn zegen |
| Bezoekt, of met Zijn strenge tucht! |
| 4
| Looft, looft den HEER' der legerscharen, |
| O volken, heft een lofzang aan; |
| Hij wil ons in het leven sparen, |
| Ons hoeden op de steilste paan, |
| Voor wanklen onzen voet bevrijden. |
| Gij hebt ons voor een tijd bedroefd, |
| En ons gelouterd door het lijden, |
| Gelijk het zilver wordt beproefd. |
| 5
| Een net belemmerd' onze schreden, |
| Een enge band hield ons bekneld. |
| Gij liet door heerszucht ons vertreden; |
| Gij gaaft ons over aan 't geweld; |
| Hier scheen ons 't water t' overstromen |
| Daar werden wij bedreigd door 't vuur, |
| Maar Gij deedt ons 't gevaar ontkomen, |
| Verkwikkend ons ter goeder uur. |
| 6
| Door 's Hoogsten arm 't geweld onttogen, |
| Zal ik, genoopt tot dankbaarheid, |
| Verschijnen voor Zijn heilig' ogen |
| Met offers, aan Hem toegezeid. |
| Ik zal, nu ik mag ademhalen, |
| Na zoveel bangen tegenspoed, |
| Al mijn geloften U betalen, |
| U, Die in nood mij hebt behoed. |
| 7
| Ik zal het brandaltaar doen roken |
| Van 't edelst' vee uit kooi en stal; |
| Zo worden vet en merg ontstoken, |
| Bij 't lieflijk rijzend lofgeschal. |
| Het reukwerk zal zijn geur verspreiden, |
| Daar ram bij ram wordt aangebracht. |
| 'k Zal bok en rund ten offer leiden, |
| Opdat men z' U ter ere slacht'. |
| 8
| Komt, luistert toe, gij Godgezinden, |
| Gij, die den HEER' van harte vreest, |
| Hoort, wat mij God deed ondervinden, |
| Wat Hij gedaan heeft aan mijn geest. |
| 'k Sloeg heilbegerig 't oog naar boven, |
| Ik riep den HEER' ootmoedig aan; |
| Ik mocht met mond en hart Hem loven, |
| Hem, Die alleen mij bij kon staan. |
| 9
| Waar' ik door ongerechtigheden |
| En haar aanlokselen bekoord; |
| Dan had de HEER' naar mijn gebeden |
| En jammerklachten niet gehoord. |
| Maar nu, nu heeft, met gunstig' oren, |
| Mijn God op mijnen wens gelet; |
| Hij, die het al kan zien en horen, |
| Merkt' op de stem van mijn gebed. |