| 1
| Red mij, o God, uit 's vijands handen; |
| Verlos mij van de dwingelanden. |
| Uw heil zij, tegen 't wreed geweld, |
| Mij tot een hoog vertrek gesteld. |
| Mijn God, 't behaag' U, mij t' ontzetten; |
| Daar d' overtreders van Uw wetten, |
| Die niet dan slinkse gangen gaan, |
| Bloeddorstig mij naar 't leven staan. |
| 2
| Laat, HEER', Uw bijstand niet vertragen; |
| Zie, hoe zij mijne ziel belagen. |
| Zij zijn doldriftig op de been, |
| En rukken al hun macht bijeen; |
| Schoon ik geen misdaad heb bedreven, |
| Die stof tot wraakzucht konde geven. |
| Waak op, ontmoet mij, en beschouw, |
| Hoe 'k op Uw macht alleen vertrouw. |
| 3
| Ja, 't lust, U, HEER' der legerscharen, |
| Als Isrels God U t' openbaren. |
| Ontwaak, en straf dit heidendom; |
| Dat niemand Uwe wraak ontkom'. |
| Zij trekken, trots op wanbedrijven |
| Waardoor zij trouwloos 't onrecht stijven, |
| De stad om, aan den avondstond, |
| En ieder tiert, gelijk een hond. |
| 4
| De snoodste laster stroomt d' ontaarden |
| Ten mond, uit; ja, geslepen zwaarden |
| Zijn op hun lippen; ieder woord |
| Is schimp, vervloeking, wraak en moord. |
| "Wie hoort het ?" vragen z' onder 't woeden; |
| Maar Gij, o Schutsheer aller goeden, |
| Zult hen belachen, en den spot |
| Haast drijven met al 't heidens rot. |
| 5
| Mijn vijand roem, op zijn vermogen, |
| Maar ik, ik sla op U mijn ogen; |
| Ik wacht op Uwe hulp, o HEER'; |
| Gij zijt mijn hoog vertrek, mijn eer. |
| 'k Zal God met goedertierenheden |
| Mij eerlang tegemoet zien treden, |
| En mij welhaast gewroken zien, |
| Aan hen, die listig mij bespien. |
| 6
| Beroof hen niet terstond van 't leven, |
| Opdat mijn volk, van angst ontheven, |
| Uw oordeel tevens niet vergeet'. |
| Uw macht' als Gij ter vierschaar treedt, |
| Doe elk van hen als balling zwerven, |
| En, 't kwaad ten spiegel, schandlijk sterven; |
| Ja, werp, o God, mijn Schild, hen neer, |
| Als trotse schenders Uwer eer. |
| 7
| Men neem' hen, daar hun lastermonden |
| En valse lippen 't hart doorwonden, |
| Gevangen in hun hovaardij. |
| Vergeld hun vloek, hun razernij, |
| De leugens, die zij snood verdichten. |
| 't Betaamt U, hen gestreng te richten; |
| Verteer z' in grimmigheid; Uw kracht; |
| Verteer', verdelg, dat snood geslacht. |
| 8
| Laat hen eerlang bij d' uitkomst weten, |
| Dat God als Heerser is gezeten, |
| In Jakobs erf, daar 't kwade weert; |
| Ja, tot aan 's aardrijks eind regeert. |
| Laat, als het licht begint te dalen, |
| Hen wederkeren, zoeken, dwalen, |
| Vol ongeduld' van pad tot pad, |
| Als honden tierend om de stad. |
| 9
| Laat hen, o God, om spijs verlegen, |
| Omzwerven, en op nare wegen, |
| Vernachten in de duisternis; |
| Schoon geen van hen verzadigd is, |
| Maar ik zal U mijn sterkte noemen, |
| Uw goedheid 's morgens vrolijk roemen, |
| En zingen, met een dankbren geest: |
| "Gij zijt mijn hoog vertrek geweest." |
| 10
| Ik zal, omdat G' in bange dagen |
| Mijn toevlucht waart, van U gewagen; |
| Van U, mijn sterkte, zij mijn zang |
| En snarenspel, mijn leven lang. |
| Ik heb in nood, aan God verbonden, |
| In Hem mijn hoog vertrek gevonden; |
| In God, wiens goedertierenheid, |
| Zich over mij heeft uitgebreid. |