| 1
| Der goden God verheft Zijn stem met macht, |
| En roept deez' aard', vanwaar de zon, met pracht, |
| In 't oosten rijst, tot waar z' in zee verdwijnt. |
| Uit Sion, zo volkomen schoon, verschijnt |
| God vol van glans, om op Zijn troon te stijgen; |
| Hij, onze God, Hij komt en zal niet zwijgen. |
| 3
| De heem'len zijn getuigen van Zijn recht, |
| Want God is Zelf de Rechter, die 't beslecht. |
| "Hoor gij' Mijn volk, hoor, Isrel, daar Ik tot |
| U spreek en roep; Ik, God, Ik ben uw God! |
| 'k Bestraf u niet vanwege d' offeranden, |
| Daar die gestaag voor Mij op 't outer branden." |
| 5
| "Nooit klaagd' Ik 't u, indien Ik honger had, |
| Want d' aard, is Mijn" en al wat zij bevat. |
| Zou stierenvlees, of wat ooit mensen voedt, |
| Mijn spijze zijn ? Mijn drank der bokken bloed? |
| Neen; offert God uw dankb're lofgezangen; |
| 't Geen gij belooft, moet d' Allerhoogst' ontvangen." |
| 9
| "Verstaat dit toch, vergeters van Gods wet, |
| Opdat Ik niet verscheur' en niemand redd'. |
| Wie 't dankbaar hart Mij biedt ter offerand', |
| Die geeft Mij eer, en elk, die met verstand |
| Zijn wegen richt, mag op Mijn gunst vertrouwen. |
| Ik zal Gods heil hem eeuwig doen aanschouwen." |