| 1
| De HEER' is groot; elk zing' Zijn lof |
| In Salems stad en tempelhof, |
| Waar onze God, bij zuiv're tonen, |
| Op Zijnen heilgen berg wil wonen. |
| Hoe schoon, hoe welgelegen, |
| Wat vreugd voor d' aard', wat zegen, |
| Is Sions berg ! hoe groots, hoe blij, |
| Hoe heerlijk aan de noorderzij! |
| Wie is 't, die niet de Godsstad roemt, |
| De stad des groten Konings noemt? |
| 2
| In haar paleizen vestigt God |
| Zijn troon; wordt daar erkend, een slot, |
| Een hoog vertrek voor 't volk te wezen; |
| Geen vorsten heeft men daar te vrezen. |
| Pas hadden zij, verbonden, |
| Den tocht zich onderwonden; |
| Pas hadden zij de stad in 't oog, |
| Of hun verwondring steeg zo hoog, |
| Dat, Sion slechts van ver te zien, |
| Hen straks van schrik terug deed vlien. |
| 3
| Daar greep hen beving aan, vervaard, |
| Vol smart, gelijk een vrouw die baart. |
| Zo doet G' een oostenwind de kielen |
| Van Tarsis' vloot in zee vernielen. |
| Wij zagen, 't geen onz' oren |
| Voorheen slechts mochten horen; |
| In deze stad, den troon der eer |
| Van God, der legerscharen HEER'. |
| Hij zal, door macht en kloeke daan, |
| In eeuwigheid haar vast doen staan. |
| 4
| Wij, o verheven Majesteit, |
| Gedenken Uw weldadigheid |
| In 't midden van Uw heilge woning. |
| Gelijk Uw Naam is; grote Koning, |
| Bij ons terecht geprezen, |
| Zo is Uw roem gerezen, |
| En bij de volken zeer vermaand, |
| Tot aan het uiterst' eind der aard. |
| Uw rechterhand, die 't kwaad niet duldt, |
| Is met gerechtigheid vervuld. |
| 5
| Dat Sions berg weergalm' van vreugd, |
| Laat Judas dochters zijn verheugd, |
| Wijl Gij haar vijand sloegt in 't strijden. |
| Gaat Sion rond aan alle zijden; |
| Telt al den vestingwerken |
| En torens, die 't versterken; |
| Ja ziet met een oplettend oog, |
| Paleizen steigren hemelhoog, |
| En stout verduren al 't geweld, |
| Opdat gij 't aan uw kroost vertelt. |