| 1
| God is een toevlucht voor de Zijnen, |
| Hun sterkt', als zij door droefheid kwijnen; |
| Zij werden steeds Zijn hulp gewaar, |
| In zielsbenauwdheid, in gevaar; |
| Dies zal geen vrees ons doen bezwijken, |
| Schoon d' aard' uit hare plaats mocht wijken, |
| Schoon 't hoogst gebergt', uit zijne stee, |
| Verzet wierd in het hart der zee. |
| 2
| Laat vrij het schuimend zeenat bruisen; |
| D' ontroerde waatren hevig ruisen; |
| De golven mogen, door haar woen, |
| Het berggevaarte daavren doen: |
| De stad, het heiligdom, de woning, |
| Van God, den allerhoogsten Koning, |
| Wordt in haar muren, t' allen tijd; |
| Door beekjes der rivier verblijd. |
| 3
| Geen onheil zal de stad verstoren, |
| Waar God Zijn woning heeft verkoren. |
| God zal haar redden uit de nood |
| Bij 't dagen van het morgenrood. |
| Men zag de heidnen kwaad beramen; |
| De koninkrijken spanden samen; |
| Maar God verhief Zijn stem, en d' aard', |
| Versmolt, voor 's Hoogsten toorn vervaard. |
| 4
| De HEER', de God der legerscharen, |
| Is met ons, hoedt ons in gevaren. |
| De HEER' de God van Jakobs zaad, |
| Is ons een burg, een toeverlaat. |
| Komt, wilt op 's HEEREN daden merken; |
| Aanschouwt des Hoogsten grote werken; |
| Zijn macht, die nooit te stuiten is, |
| Maakt d' aarde tot een wildernis. |
| 5
| God stilt, alom, het orelogen; |
| Zijn arm verbreekt de taaie bogen, |
| Doet spies en speer aan stukken slaan, |
| En wagens door het vuur vergaan. |
| "Laat af", dus spreekt de HEER' der heeren, |
| "Weet, Ik ben God; elk moet Mij eren; |
| Het heidendom, ja, 't gans heelal, |
| Verhoge Mij met lofgeschal." |