| 1
| O God, wij mochten met onz' oren, |
| Weleer van onze vaadren horen; |
| Wat werk Gij in hun dagen wrocht. |
| Hoe G' oudtijds hen met heil bezocht. |
| Gij hebt de heidnen met Uw hand |
| Verdreven, dat zij 't erf verlieten; |
| Hen fel geplaagd, Uw volk geplant, |
| En op het weeldrigst voort doen schieten. |
| 2
| Hun zwaard deed hen dit land niet erven; |
| Hun arm deed hen geen heil verwerven; |
| Maar Uwe rechterhand, Uw macht, |
| Heeft hun dien voorspoed toegebracht; |
| De glans van 't Goddlijk aangezicht |
| Heeft hen de zege weg doen dragen; |
| Want Gij omscheent hen met het licht |
| Van Uw genadig welbehagen. |
| 3
| Gij zelf, o God, die, uit Uw woning, |
| Ons hulp verleendet, zijt mijn Koning! |
| Verlos ons van 't gedreigde kwaad; |
| Gebied het heil voor Jakobs zaad. |
| Gij doet ons onze weerpartij |
| Met hoornen stoten in de lenden; |
| In Uwen Naam vertreden wij |
| Die tegen ons de wapens wenden. |
| 4
| Stap ik vol moeds ten oreloge, |
| 'k Vertrouw niet op mijn stalen boge; |
| Ik weet, dat, in den heten strijd, |
| Mij zwaard noch dapperheid bevrijdt; |
| Maar Gij verlost den vegen staat, |
| Van 's vijands macht, waarvoor wij duchten. |
| Ook doet Uw hand al wie ons haat |
| Met schand' en schaamte henen vluchten. |
| 5
| 't Is God, dien w' onzen Redder noemen, |
| In Wien w' ons al den dag beroemen. |
| Den lof Uws Naams, alom verbreid, |
| Verheffen wij in eeuwigheid. |
| Maar nu verstoot Gij ons, o HEER', |
| Wij zien ons hoofd met schand' bedekken. |
| Dewijl Gij met ons heir niet meer, |
| Ter hulp, als eertijds, uit wilt trekken. |
| 6
| Gij doet ons bevend rugwaarts wijken, |
| En steeds voor d' overmacht bezwijken |
| Van haatren, die ons goed en bloed |
| Vast roven in hun euvelmoed. |
| Gelijk de schapen, die men slacht, |
| Hebt G' ons aan hen tot spijs gegeven; |
| Ons onder 't heidendom gebracht, |
| Waar wij verstrooid, vol kommer, leven. |
| 7
| Het volk, dat Gij hebt uitverkoren, |
| Verkoopt G' aan die Uw erfdeel storen, |
| Voor geen waardij, hoe min men bied', |
| En hunnen prijs verhoogt Gij niet. |
| Gij stelt ons tot een bittren smaad |
| Voor schampre buren, die ons honen. |
| De spot en schimp straalt van 't gelaat |
| Der volken, die rondom ons wonen. |
| 8
| Gij doet ons tot een spreekwoord strekken |
| Den heidnen, waar G' ons heen doet trekken; |
| En 't volk, dat ons te snood berooft, |
| Schudt over ons, afkerig, 't hoofd. |
| Mijn schande stelt men vals in 't licht, |
| Z' is nimmer uit mijn oog geweken; |
| De schaamte dekt mijn aangezicht, |
| Zodat ik 't hoofd niet op durf steken. |
| 9
| De stem des honers moet ik horen, |
| Zijn lastertaal klinkt mij in d' oren; |
| De boze vijand koelt zijn moed, |
| En dorst wraakgierig naar ons bloed. |
| Wij hebben echter in die smart, |
| Schoon wij dit alles ondervonden, |
| U niet vergeten in ons hart, |
| Noch trouwloos Uw verbond geschonden. |
| 10
| Ons hart heeft zich van U, in noden, |
| Niet afgekeerd tot valse goden, |
| En onze gang week niet van 't pad, |
| Dat Gij ons voorgeschreven hadt; |
| Al hebt G' ons, in Uw toornegloed, |
| Verpletterd in een plaats der draken; |
| En ons verdrukt en bang gemoed |
| De doodsvalleien doen genaken. |
| 11
| Ja, hadden w', in dien druk gezeten, |
| Den Naam van onzen God vergeten, |
| De handen, in verlegenheid, |
| Tot vreemde goden uitgebreid. |
| Zou God, naar Zijn onkreukbaar recht |
| Die euveldaad niet onderzoeken? |
| Al wat in 't hart wordt overlegd, |
| Kent Hij, tot in de diepste hoeken. |
| 12
| Maar wij, om Uwentwil verdreven, |
| Verliezen, al den dag, het leven; |
| Wij worden slechts van hen geacht |
| Als schapen, voor het mes gebracht. |
| Waak op, o HEER', waarom toch zoudt |
| Gij slapen, en de smart vergroten? |
| Ontwaak, toon dat G' ons nog aanschouwt, |
| En ons niet eeuwig wilt verstoten. |
| 13
| Waarom, daar wij Uw bijstand vergen, |
| Zoudt Gij Uw aangezicht verbergen? |
| Waarom vergeten onz' ellend, |
| En onderdrukking zonder end? |
| Want onze ziel, die nauwlijks leeft, |
| Is treurig in het stof gebogen; |
| Daar onze buik aan d' aarde kleeft, |
| Bezwijken wij in onvermogen. |