| 1
| Wil mij, wanneer ik roep, verhoren, |
| O God, die mijne rechtzaak redt, |
| Gij hebt in angst mij hulp beschoren, |
| En mij doen gaan in ruime sporen; |
| Betoon gena; hoor mijn gebed. |
| Wat moogt gij, mannen, toch beginnen? |
| Zal steeds tot schande zijn mijn eer? |
| Zult gij dan d' ijdelheid beminnen; |
| En t' enemaal beroofd van zinnen, |
| De leugen zoeken, keer op keer? |
| 2
| Herinnert u, gij roekelozen, |
| Dat zich de HEER' een gunstgenoot |
| Heeft afgezonderd en verkozen, |
| Hij doet mij nooit van schaamte blozen, |
| Die, als ik riep, mij bijstand bood, |
| Zijt gij beroerd, ontsteld, verlegen, |
| Zo zondigt niet; verzaakt uw wil; |
| Spreekt in uw hart; herdenkt uw wegen, |
| Op 't eenzaam bedde neergezegen; |
| En weest in all' ontmoeting stil. |
| 3
| Dan zult gij recht naar 't outer treden, |
| En offren God een rein gemoed, |
| Het offer der gerechtigheden, |
| En 't zuivre reukwerk der gebeden; |
| Betrouwt op Hem, want Hij is goed. |
| Daar velen twijfelmoedig vragen; |
| "Wie zal ons 't goede toch doen zien?" |
| Doe Gij, o HEER', na 't angstig klagen, |
| Ons 't lieflijk licht Uws aanschijns dagen, |
| En wil Uw rijke gunst ons bien. |
| 4
| Gij hebt m' in 't hart meer vreugd gegeven, |
| Dan andren smaken in een tijd, |
| Als zij, door aards geluk verheven, |
| Bij koorn en most wellustig leven, |
| ln hunnen overvloed verblijd, |
| Ik zal gerust in vrede slapen, |
| En liggen ongestoord ter neer; |
| Want Gij alleen, mijn schild en wapen, |
| Schoon 't onheil schijnt voor mij geschapen, |
| Zult mij doen zeker wonen, HEER'. |