| 1
| Het trots gedrag des bozen doet |
| Mij spreken in 't beklemd gemoed: |
| " Gods vrees is uit zijn ogen," |
| Wijl hij zolang zichzelven vleit, |
| Tot God zijn ongerechtigheid |
| Niet langer kan gedogen. |
| Bedrog en onrecht spreekt zijn mond: |
| 't Verstand laat na, den waren grond |
| Van 't weldoen op te merken; |
| Des nachts is 't kwaad zijn overleg. |
| Hij stelt zich op een bozen weg, |
| En schuwt geen snode werken. |
| 2
| Uw goedheid, HEER', is hemelhoog, |
| Uw waarheid tot den wolkenboog, |
| Uw recht is als Gods bergen, |
| Uw oordeel grondloos; Gij behoedt, |
| En zegent mens en beest,en doet |
| Uw hulp nooit vruchtloos vergen. |
| Hoe groot is Uw goedgunstigheid, |
| Hoe zijn Uw vleuglen uitgebreid! |
| Hier wordt de rust geschonken; |
| Hier 't vette van Uw huis gesmaakt. |
| Een volle beek van wellust maakt, |
| Hier elk in liefde dronken. |
| 3
| Bij U, HEER', is de levensbron; |
| Uw licht doet, klaarder dan de zon, |
| Ons 't heuglijk licht aanschouwen. |
| Wees, die U kennen, mild en goed, |
| En toon d' oprechten van gemoed |
| Uw recht, waar z' op vertrouwen. |
| Dat mij nooit trotse voet vertrapp', |
| Noch boze hand in ballingschap |
| Ellendig om doe zwerven. |
| Daar zijn de werkers van het kwaad |
| Gevallen in een jammerstaat, |
| Waarin zij hulploos sterven. |