| 1
| Twist met mijn twisters, hemelheer; |
| Ga mijn bestrijdren toch te keer; |
| Wil spies, rondas en schild gebruiken, |
| Om hun gevreesd geweld te fnuiken. |
| Belet hun d' optocht, treed vooruit; |
| Zo worden z' in hun loop gestuit. |
| Vertroost mijn ziel in haar geween, |
| En zeg haar "'k Ben uw heil alleen". |
| 2
| Beschaam z' in hunnen trotsen waan, |
| Die mij zo wreed naar 't leven staan; |
| Zo worden z' achterwaarts gedreven, |
| En rood van schaamte; doe hen beven, |
| Die kwaad verzinnen tegen mij; |
| Dat al hun list verijdeld zij; |
| Verstrooi hen als de wind het kaf; |
| Gods engel drijv' hen van mij af. |
| 3
| Doe hen altoos onzeker gaan, |
| In duisternis, op gladde paan |
| En daar Gij zijt op hen verbolgen, |
| Moet, HEER', Uw engel hen vervolgen. |
| Zij hebben, in hun listigheid, |
| Een kuil, een net, voor mij bereid; |
| En schoon ik nimmer hun misdeed, |
| Steeds lagen voor mijn ziel gesmeed. |
| 4
| Mijn vijand word', eer hij 't verwacht, |
| Door ramp op ramp te niet gebracht; |
| Hij moog', in eigen net gevangen, |
| Het loon van zijn bedrijf erlangen; |
| Zo vall' hij in den kuil, weleer |
| Voor mij geschikt, verslagen neer; |
| Dan zal mijn ziel, verheugd in God, |
| Steeds juichen in haar heilrijk lot. |
| 5
| Mijn beendren spreken tot Uw eer: |
| "Wie, wie is U gelijk, o HEER' ?" |
| U, Die van d' overmacht der sterken |
| De zwakken redt door wondre werken, |
| Die voor der roovren woed, en zwaard, |
| 't Nooddruftig volk getrouw bewaart? |
| Gij weet, hoe vals men mij belaagt, |
| En onverdiend ter vierschaar daagt. |
| 6
| Mijn vijand, dorstig naar mijn bloed, |
| Vergeldt mij wreevlig kwaad voor goed. |
| Maar ik, hem ziend' in krankheid zuchten, |
| Nam deel in al zijn ongenuchten. |
| Ik vastte, met een zak omgord; |
| 'k Had mijn gebeden uitgestort; |
| Ik ging in 't zwart, met rouwmisbaar, |
| Alsof 't mijn vriend, mijn broeder waar'. |
| 7
| 'k Had om mijn haters 't kleed gescheurd, |
| Als een, die om zijn moeder treurt; |
| Maar als ik moest met rampen strijden, |
| Verheugden zij zich in mijn lijden. |
| Zij kwamen schielijk op mij af, |
| Eer iets mij zulks te kennen gaf; |
| Elk spotte met mijn zielsverdriet, |
| Hun valse tong bedwong zich niet. |
| 8
| Bij dartle brassers aan den dis, |
| Wien 't huichlend spotten eigen is, |
| Wier lastertaal mij snood onteerde, |
| Was vreugd om 't onheil, dat mij deerde. |
| Hoe lang zult Gij zulks zien, o God? |
| Vergun mijn ziel een beter lot; |
| Verlos haar, door Uw sterke hand, |
| Uit dezer leeuwen klauw en tand. |
| 9
| Ik zal, in tegenwoordheid |
| Van 't grote volk, Uw Majesteit |
| D' erkentnis van mijn hart bewijzen; |
| 'k Zal U voor aller ogen prijzen. |
| Dat zij dan, die mij zonder reen |
| Vervolgen, om mijn tegenheen |
| Niet juichen, noch in hunnen waan, |
| Op mij hun schimpend' ogen slaan. |
| 10
| Zij spreken nooit van vrede, neen; |
| Maar zij bedenken listigheen, |
| Ten val van hen, die, stil van zinnen, |
| Den vrede, 't dienstbaarst pand, beminnen. |
| Zij bassen m' aan met open mond; |
| Hun schimptaal, die mijn ziel doorwondt, |
| Bespot mijn leed; zij zijn verheugd |
| Op 't zien van al mijn ongeneugt'. |
| 11
| O HEER', Gij ziet het; zwijg niet stil; |
| Uw recht beslisse mijn geschil; |
| Ontwaak, treed toe tot mijn bescherming; |
| Mijn God, betoon mij Uw ontferming; |
| Doe mij, o hoogste Majesteit, |
| Eens recht naar Uw gerechtigheid; |
| En laat die wreden, dag aan dag, |
| Niet juichen om mijn droef geklag. |
| 12
| Laat hen niet zeggen in het hart: |
| "Geluk, mijn ziel, hij is benard!" |
| Men hore nimmer uit hun monden: |
| "Wij hebben hem in 't eind verslonden!" |
| Wil hen veeleer met schand' belaan, |
| Om al den smaad, mij aangedaan; |
| Opdat mijn trotse weerpartij, |
| Zich niet verheffe tegen mij. |
| 13
| Laat vromen, juichend t' allen tijd', |
| Om mijn gerechtigheid verblijd, |
| Dien lust, dien ijver nooit bedwingen; |
| Maar zeggen, onder 't vrolijk zingen : |
| "Verheerlijkt zij de hoogste God; |
| Hij schenkt Zijn knecht een vreedzaam lot!" |
| Dan meldt mijn tong, met diep ontzag, |
| Uw recht, Uw lof, den gansen dag. |