| 1
| Aardse machten, looft den HEER'! |
| Geeft den HEERE sterkt' en eer. |
| Dat de lof van 's Hoogsten Naam, |
| Aller groten roem beschaam'. |
| Vorsten, 't voegt u, Hem, in 't midden; |
| Van Zijn heiligdom t' aanbidden, |
| 't Voegt u, met de Godgetrouwen, |
| 's HEEREN heerlijkheid t' ontvouwen. |
| 2
| 's HEEREN stem, op 't hoogst geducht, |
| Rolt en klatert door de lucht. |
| Berst, met vreselijk geluid, |
| Op de grote waatren uit. |
| Klinkt, met nadruk en vermogen, |
| Heerlijk uit de hemelbogen. |
| 't Schepsel beeft en staat verwonderd, |
| Als de God der ere dondert. |
| 3
| 's HEEREN wonderstem verbreekt, |
| Als Zijn grimmigheid ontsteekt, |
| 't Ceedrenbos van Libanon, |
| Schudt den hogen Sirion. |
| Ceedren, uit den grond gewrongen, |
| Hupplen als der rundren jongen, |
| Bergen voelen sidderingen, |
| Daar z' als wilde stieren springen. |
| 4
| 's HEEREN stem verbaast natuur, |
| Houwt uit bergen vlammend vuur. |
| Schiet van 't zwerk den bliksem neer. |
| Kades beeft voor 't buldrend weer. |
| Woestenijen slaan aan 't zuchten. |
| Hinden krijgen, onder 't vluchten, |
| Barenswee ; door vrees gedrongen, |
| Werpen z', in dien nood, haar jongen. |
| 5
| 's HEEREN stem ontbloot het woud; |
| Maar hij, die op God vertrouwt, |
| Buigt zich veilig, Hem ter eer, |
| Juichend in Zijn tempel neer. |
| 't Is de HEER', Wiens wenk de stromen |
| In hun woede kon betomen; |
| Die, in macht nooit af te meten, |
| Eeuwig is ten troon gezeten. |