| 1
| 'k Hef mijn ziel, o God der goden, |
| Tot U op, Gij zijt mijn God. |
| 'k Heb op U vertrouwd in noden, |
| Weer van mij toch schaamt' en spot. |
| Dat mijn vijand nooit van vreugd |
| Om mij opspring' ; Die U wachten, |
| Dekt nooit schaamt'; maar die de deugd, |
| Zonder oorzaak, stout verachten. |
| 2
| HEER', ai, maak mij Uwe wegen, |
| Door Uw woord en Geest bekend; |
| Leer mij, hoe die zijn gelegen, |
| En waarheen G' Uw treden wendt, |
| Leid mij in Uw waarheid, leer |
| IJvrig mij Uw wet betrachten. |
| Want Gij zijt mijn heil, o HEER', |
| 'k Blijf U al den dag verwachten. |
| 3
| Denk aan 't vaderlijk meedogen, |
| HEER', waarop ik biddend pleit: |
| Milde handen, vriendlijk' ogen, |
| Zijn bij U van eeuwigheid, |
| Sla de zonden nimmer ga, |
| Die mijn jonkheid heeft bedreven. |
| Denk aan mij toch in gena, |
| Om Uw goedheid eer te geven. |
| 4
| 's HEEREN goedheid kent geen palen. |
| God is recht, dus zal Hij door |
| Onderwijzing hen, die dwalen, |
| Brengen in het rechte spoor. |
| Hij zal leiden 't zacht gemoed |
| In het effen recht des HEEREN. |
| Wie Hem needrig valt te voet, |
| Zal van Hem zijn wegen leren. |
| 5
| Loutre goedheid, liefdekoorden, |
| Waarheid zijn des HEEREN paan |
| Hun, die Zijn verbond en woorden, |
| Als hun schatten, gadeslaan, |
| Wil mij, Uwen Naam ter eer, |
| Al mijn euveldaan vergeven! |
| Ik heb tegen U, o HEER', |
| Zwaar en menigmaal misdreven. |
| 6
| Wie heeft lust den HEER' te vrezen, |
| 't Allerhoogst en eeuwig goed? |
| God zal Zelf zijn leidsman wezen, |
| Leren, hoe hij wandlen moet. |
| 't Goed, dat nimmermeer vergaat, |
| Zal hij ongestoord verwerven, |
| En zijn Godgeheiligd zaad |
| Zal 't gezegend aardrijk erven. |
| 7
| Gods verborgen omgang vinden |
| Zielen, waar Zijn vrees in woont. |
| 't Heilgeheim wordt aan Zijn vrinden, |
| Naar Zijn vreeverbond, getoond. |
| d' Ogen houdt mijn stil gemoed |
| Opwaarts, om op God te letten: |
| Hij, die trouw is, zal mijn voet, |
| Voeren uit der bozen netten. |
| 8
| Zie op mij in gunst van boven, |
| Wees mij toch genadig, HEER', |
| Eenzaam ben ik en verschoven; |
| Ja, d' ellende drukt mij neer. |
| 'k Roep U aan in angst en smart; |
| Duizend zorgen, duizend doden, |
| Kwellen mijn angstvallig hart. |
| Voer mij uit mijn angst en noden. |
| 9
| Sla op mijn ellenden d' ogen, |
| Zie mijn moeite, mijn verdriet; |
| Neem mijn zonden, uit meedogen. |
| Gunstig weg, gedenk die niet, |
| Zie mijn haters, daar 't getal |
| Vast vermeert van die mij vloeken, |
| En die rusteloos mijn val, |
| Heet en wrevelmoedig zoeken. |
| 10
| Hoed mijn ziel,en red z' uit noden, |
| Maak mij niet beschaamd, o HEER'; |
| Want ik kom tot U gevloden. |
| Laat d' oprechtheid meer en meer, |
| Met de vroomheid, mij behoen. |
| 'k Wacht op U in mijn ellenden, |
| Laat Uw hand, in tegenspoen, |
| Israel verlossing zenden. |