| 2
| Hoe goddelijk en schoon, |
| Luidt deze hemeltoon! |
| Daar is geen spraak, of oord; |
| Daar is geen volk bekend; |
| Dat, zelfs tot 's werelds end, |
| Der heemlen stem niet hoort. |
| Hun evenredigheid, |
| Heeft zich zo wijd verspreid; |
| Hun rede klinkt zo krachtig, |
| Dat z' al, wat d' aard' bewoont, |
| Het merk eens Scheppers toont, |
| Zo gunstrijk als almachtig. |
| 3
| God heeft voor 't grote licht, |
| De zon, een tent gesticht, |
| Van waar z' in 't blinkend kleed, |
| En met een blij gelaat, |
| Gelijk een bruigom gaat, |
| Die uit zijn slaapzaal treedt. |
| Z' is vrolijk, als een held, |
| Die in 't bestemde veld |
| Zijn vuur en vaart doet blijken; |
| Zij heeft haar zwaai en spoor |
| Den gansen hemel door; |
| Niets kan haar gloed ontwijken. |
| 4
| Des HEEREN wet nochtans, |
| Verspreidt volmaakter glans, |
| Dewijl zij 't hart bekeert, |
| 't Is Gods getuigenis, |
| Dat eeuwig zeker is, |
| En slechten wijsheid leert. |
| Wat Gods bevel ons zegt, |
| Vertoont ons 't heiligst recht, |
| En kan geen kwaad gedogen. |
| Zijn wil, die 't hart verheugt, |
| Eist zuiverheid en deugd; |
| Verlicht de duistre ogen. |
| 5
| Des HEEREN vrees is rein; |
| Zij opent een fontein |
| Van heil, dat nooit vergaat, |
| Zijn dierbre leer verspreidt, |
| Een straal van billijkheid; |
| Daar z' all' onwaarheid haat. |
| Z' is 't mensdom meerder waard, |
| Dan 't fijnste goud op aard'. |
| Niets kan haar glans verdoven. |
| Zij streeft in heilzaam zoet, |
| Tot streling van 't gemoed, |
| Den honig ver te boven. |
| 6
| Dus krijg ik van mijn plicht, |
| O God, een klaar bericht. |
| Wat is 't vooruitzicht schoon: |
| Hij, die op U vertrouwt, |
| Uw wetten onderhoudt, |
| Vindt daarin groten loon. |
| Maar, HEER', wie is de man, |
| Die op 't nauwkeurigst kan, |
| Zijn dwalingen doorgronden? |
| O bron van 't hoogste goed, |
| Was, reinig mijn gemoed, |
| Van mijn verborgen zonden. |
| 7
| Weerhoud, o HEER', Uw knecht, |
| Dat hij zijn hart niet hecht, |
| Aan dwaze hovaardij, |
| Heerst die in mij niet meer, |
| Dan leef ik tot Uw eer, |
| Van grote zonden vrij, |
| Laat U mijn tong en mond, |
| En 's harten diepsten grond, |
| Toch welbehaaglijk wezen! |
| O HEER', die mij verblijdt, |
| Mijn rots en losser zijt, |
| Dan heb ik niets te vrezen! |