| 1
| Bewaar mij toch, o alvermogend God. |
| 'k Betrouw op U; schenk hulp, verhoor mijn smeken. |
| O mijne ziel, gij hebt vrijmoedig tot |
| Uw God en HEER', uw Bondgod, durven spreken: |
| "Gij zijt de HEER', ik zal U nooit verzaken, |
| Ofschoon tot U mijn goedheid niet kan raken." |
| 2
| Maar 't heilig volk, dat op deez' aarde leeft, |
| Dat heerlijk volk, mijn lust, ontvangt al 't voordeel. |
| De snode schaar, die rijke giften geeft, |
| Aan andre goon, verzwaart de smart in 't oordeel. |
| 'k Zal op 't altaar hun offerbloed niet plengen, |
| Noch ooit hun naam op mijne lippen brengen. |
| 3
| Getrouwe HEER', Gij wilt mijn goed, mijn God, |
| Mijn erfenis en 't deel mijns bekers wezen. |
| Gij onderhoudt gestaag het heuglijk lot, |
| Dat Gij, zo mild, voor mij hebt uitgelezen. |
| De schoonste plaats mat Gij met ruime snoeren; |
| O heerlijk erf, gij kunt mijn ziel vervoeren. |
| 5
| Daarom heeft zich mijn kwijnend hart verblijd. |
| Mijn tong, mijn eer, zingt Godgewijde tonen, |
| Ook zal mijn vlees, thans afgesloofd, ten spijt |
| Des vijands in den grafkuil zeker wonen. |
| Gij zult mijn ziel niet in de hel vergeten, |
| Uw heilge zal van geen verderving weten. |