| 1 | De trotse dwaas zegt in zijn boos gemoed: |
| "Daar is geen God". Zij doven 't licht der rede, | |
| En maken zich, door gruwelijke zeden, | |
| Afschuwelijk, daar is geen mens, die goed | |
| Op aarde doet. |
| 2 | De grote God, die 't recht verdedigt, sloeg |
| Van 's hemels troon Zijn ogen naar beneden; | |
| Op Adams kroost, doorzocht hun hart en zeden. | |
| Hij zag, of zich geen mens verstandig droeg, | |
| En naar Hem vroeg. |
| 3 | Hij zocht alom, maar ach, Hij vond er geen. |
| Want alle vlees is trouwloos afgeweken. | |
| Het land is vol van stinkende gebreken. | |
| Geen sterveling wil 't pad der deugd betreen. | |
| Ja, zelfs niet een. |
| 4 | Heeft dan dit volk, dat groeit in euveldaan, |
| Geen kennis ? Neen, thans durven die ontzinden | |
| Met gulzigheid mijn volk als brood verslinden. | |
| Zij roepen, op hun godvergeten paan, | |
| Den HEER' niet aan. |
| 5 | Daar valt de vrees hen aan, en breekt hun kracht, |
| En pijnigt hen met dodelijke nepen; | |
| Zij worden door vervaardheid aangegrepen; | |
| Want God is bij 't rechtvaardige geslacht, | |
| Dat op Hem wacht. |
| 6 | Gij spot vergeefs, beschimpende den raad |
| Van 't arme volk, dat, midden in d' ellenden, | |
| Naar 's hemels troon gewoon is 't oog te wenden; | |
| En zich, in zijn bedrukten jammerstaat | |
| Op God verlaat. |
| 7 | Och daalde 't heil uit Sion spoedig neer. |
| Voor Israel. Als God Zijn volk uit lijden | |
| En banden redt, zal Jakob zich verblijden, | |
| En Israel al juichend geven d' eer : | |
| Aan zijnen HEER'. |
Berijming van 1773