| 1
| Verhoogd zij 't dal, de berg geslecht, |
| wat kronk'lend voortliep worde recht! |
| Treedt op gebaande wegen |
| vol vreugd' uw Redder tegen! |
| Ziet hier uw Vorst, der heren Heer! |
| Hij komt, de Machtige, met eer, |
| en zal uw zwakheid schragen. |
| Gelijk een vriend'lijk herdersvorst, |
| die zelf zijn moede lamm'ren torst, |
| zal Hij zijn kind'ren dragen! |
| 2
| Zeg niet, o sterv'ling, zeg niet meer: |
| "Mijn weg is donker voor de Heer, |
| mijn recht is voor Gods ogen |
| met duisternis omtogen." |
| O, weet het nu, erken het luid: |
| Gods arm wordt door geen macht gestuit, |
| wordt nimmer mat of moede; |
| Hij schenkt de sterkte, Hij de kracht, |
| en neemt, tot alles is volbracht, |
| u in zijn Vaderhoede! |
| 3
| Komt, heffen wij tot God omhoog |
| het zuchtend hart, het biddend oog! |
| Zijn almacht zal ons schragen, |
| wat noden ons belagen. |
| De moed kan jeugdigen ontgaan, |
| de jong'ling struik'len op zijn baan; |
| maar die de Heer verwachten, |
| verheffen zich met aad'laarsvlucht |
| al hoger op, naar reiner lucht, |
| met steeds verjongde krachten! |
| |
| |
| |