| 1
| Waar vloodt g', o vriend'lijk jaargetij, |
| met al uw lief'lijkheden? |
| Zo gaat de wereldvreugd voorbij |
| en al wat bloeit beneden. |
| Een stemme roept er overluid |
| in 't gieren van de herfstwind uit: |
| "Dit lot verbeidt u allen!" |
| Nog bloeit uw jeugd, ras wordt gij oud, |
| gelijk het groen verkleurt aan 't hout, |
| totdat de blaad'ren vallen! |
| 2
| Voorwaar, al 't mensdom is als gras, |
| geslachten zijn verdwenen. |
| Hun heerlijkheid werd stuivend' as, |
| hun glans heeft uitgeschenen. |
| De bloem valt af, het gras verdort, |
| nog eer het heden avond wordt; |
| maar wat in puin moog' zinken, |
| Gods woord houdt stand in eeuwigheid, |
| en 't licht, dat hier ons troost en leidt, |
| blijft in de doodsnacht blinken. |
| 3
| Waat klaag ik, dat mijn jeugd verdween |
| bij 't mind'ren mijner krachten! |
| Mijn oog blikt naar de hemel heen, |
| ik blijf Gods lente wachten. |
| Gods schepping is geen woestenij, |
| maar blijft in 't late herfstgetij |
| nog geur'ge bloemen dragen. |
| Al word ik oud, mijn hart blijv' jong, |
| het danklied, dat mijn kindsheid zong |
| klink' in mijn najaarsdagen! |
| 4
| Wat zegt het, zo 'k met blij ontzag |
| op uw gena mag hopen, |
| dat d' aardse mens van dag tot dag |
| deez' kranke hut ziet slopen? |
| Zo slechts, verjongd van dag tot dag, |
| de nieuwe mens meer leven mag |
| en wasdom mag verwerven. |
| Zo Gij, o God, mij rijp bevindt, |
| en nog mijn herfst een bloemknop wint, |
| die opengaat bij 't sterven! |
| |
| |
| |