| 1 | Een roze, fris ontloken, |
| uit tere wortel kwam, | |
| want d' oudheid had gesproken: | |
| "Zij bloeit uit Jesse's stam" | |
| Die heeft een bloem gebracht | |
| al in de koude winter | |
| te midden van de nacht. |
| 2 | Die bloem van wond're luister, |
| waarvan Jesaja sprak, | |
| bloeid' op, toen door het duister | |
| het licht der wereld brak. | |
| Toen is in stille nacht | |
| Maria's kind geboren, | |
| dat ons Gods heilwoord bracht. |
| 3 | Die bloem, zo klein en teder, |
| met hare geur zo zoet, | |
| brengt ons de zonne weder, | |
| die 't duister wijken doet. | |
| O Jezus, mens en God, | |
| bij U is wel geborgen | |
| ons aards en eeuwig lot. | |
Oude Hervormde Bundel (1938)