| 1 | Van glans omschenen, |
| zag ik van ver uw troon. | |
| Ach, was daar henen | |
| mijn ziel alreed' ontvloon! | |
| Ik had zo graag mijn moede leven, | |
| Schepper der geesten, aan U gegeven. |
| 2 | Heerlijk en prachtig |
| scheen het voor mijn gezicht. | |
| Gij zijt almachtig | |
| in 't ontoegank'lijk licht. | |
| O, ware toch dit klaar' en schone | |
| nu reeds en eeuwiglijk mij ter wone. |
| 3 | Maar arm en zondig, |
| ben ik der aarde knecht. | |
| Dit heeft mij bondig | |
| uw Heil'ge Geest gezegd. | |
| Mijn hart behoort U niet volkomen. | |
| Och, werd het gans door U ingenomen! |
| 4 | Maar blijdschap draagt mij, |
| wijl ik geen oordeel vrees; | |
| geen angst belaagt mij, | |
| sinds Liefde 't heil mij wees, | |
| Nu wil ik 't lijden beter leren, | |
| inniger wil ik met U verkeren. |
| 5 | Wat wond're zegen, |
| dat ik uw stad ontwaar! | |
| Nu zijn geen wegen | |
| ooit mij te ver, te zwaar. | |
| 't Heimwee naar hare gouden straten | |
| kan mij nu nimmermeer verlaten. | |
Oude Hervormde Bundel (1938)