| 1 | Heer, ik wil U uit 's harten grond |
| Prijzen, en overal doen kond | |
| Uw wonderen in alle wijken, | |
| Die niet en zijn om vergelijken. |
| 2 | In U wil ik wezen verblijd; |
| Dat is mijn vreugd tot dezer tijd. | |
| Uwen naam schoon wil ik ook prijzen | |
| En U met lofzang eer bewijzen. |
| 3 | Omdat door Uwe grote macht |
| Mijn vijand wijkt en vliedt met kracht, | |
| En dat hij nederleit geslagen, | |
| Door Uw aanschijn zwaar om verdragen. |
| 4 | Gij zijt zo goed in dezen stand, |
| Dat Gij mijn zaak neemt bij de hand. | |
| Gij zit tot mijn hulpe volvaardig | |
| Op den stoel als Rechter rechtvaardig. |
| 5 | Mijn vijanden hebt gij verdaan, |
| En de booz' all' haast doen vergaan. | |
| Gij hebt haar gedachtenis prachtig | |
| Te niet gedaan door Uw hand krachtig. |
| 6 | Welaan, gij loos mens wel bekend, |
| Hebt gij uw voornemen volend? | |
| En vernield onz' steden verheven? | |
| In haren naam gans t' onder bleven? |
| 7 | Och neen! want God met grote kracht, |
| Die eeuwig heerset hoog geacht, | |
| Is op den stoel, zo 't is gebleken, | |
| Gezeten om 't recht uit te spreken. |
| 8 | Daar zal Hij richten met bescheid |
| 't Aardrijk dat hier beneden leit. | |
| Wegende de zaken met reden | |
| Van alle mensen hier beneden. |
| 9 | Daar werd God de toevlucht allein |
| Des armen, dien men acht zeer klein, | |
| Ja zijn toevlucht, die hem in 't lijden | |
| Zal verkwikken en doen verblijden. |
| 10 | Dies zij, dien Gij, Heer! U maakt kond |
| Zullen op U vast staan gegrond; | |
| Want die tot U gaan, Heer geprezen, | |
| Zullen hier niet verlaten wezen. |
| 11 | Looft nu met lofzangen zeer klaar, |
| God die tot Sion woont eenpaar; | |
| Vertelt Zijn grote wonderwerken, | |
| Maakt dat z' alle mensen bemerken. |
| 12 | Hij gedenkt aan der vromen bloed, |
| En wreekt dat met een gram gemoed. | |
| Dat geschrei wil Hij niet verachten, | |
| Der benauwden, noch ook haar klachten. |
| 13 | Heer, Gij Die mijn God zijt in nood, |
| Zie aan mijn kruis en lijden groot. | |
| Dat mijn vijanden mij opdringen; | |
| Uit den weg des doods wilt mij bringen. |
| 14 | Dat ik midden in Uw gemeen', |
| Uwen lof zing en anders geen; | |
| Zijnde verblijd en ook gedachtig | |
| Dat Gij mij verlost hebt waarachtig. |
| 15 | De bozen zijn haastelijk al, |
| In haar strikken komen ten val. | |
| Haar voeten zijn in 't net gevangen, | |
| Dat zij voor mij hadden gehangen. |
| 16 | Zo is God geworden bekend, |
| Hebbende dit oordeel geënd; | |
| Daarin dat de schalk heeft bevonden, | |
| 't Kwaad zijner listen niet om gronden. |
| 17 | Dit 's zeker, dat de bozen zaan, |
| Haast zullen vallen en vergaan. | |
| God zal die straffen onvertogen, | |
| Die Hem niet en houden voor ogen. |
| 18 | Maar de mens ootmoedig, o Heer, |
| Zult gij vergeten nimmermeer; | |
| Zijn hope die hier is misprezen, | |
| En zal bij U niet ijdel wezen. |
| 19 | Kom toch Heer! toon nu Uw geweld, |
| Opdat de mens hem niet en stelt | |
| Tegen U; maar dat alle scharen | |
| Voor Uw gericht hen openbaren. |
| 20 | O Heer! die daar eeuwiglijk leeft, |
| Maak dat der bozen harte beeft; | |
| Doe hen verstaan (dat is mijn wensen), | |
| Dat zij niet zijn dan zwakke mensen. | |
| Terug naar boven | |
Psalmberijming van Petrus Datheen, 1566