| 1
| O Heer, ik ben van mijn vijanden |
| Omringd, verlos mij uit haar handen; |
| Van de bozen wil mij ontslaan, |
| Die uit haat naar mijn leven staan. |
| Van den boosdader wil mij vrijden, |
| Die niet dan kwaad zoekt t' alle tijden; |
| Van de bloedige handen fel |
| Dezes bloedhonds verlos mij snel. |
| 2
| Want ziet, zij loeren naar mijn leven, |
| In een verbond zij hen begeven; |
| Al de sterksten vangen zulks aan, |
| Daar ik hen niet hebbe misdaan. |
| Daartoe is 't dat zij hen nu stellen, |
| Opdat zij mij t' onrechte kwellen; |
| Dies waak op, Heer, en daarin ziet, |
| Voorkom mij toch in dit verdriet. |
| 3
| Ja Gij, o Heere der heirkrachten, |
| Die Israëls God zijt vol machten, |
| Waak op, zie toch wat nu zeer koen |
| Alle volken en heid'nen doen. |
| Bewijs toch, Heer, die geen genade, |
| Die uit moedwille doen dat kwade; |
| 's Nachts zijn ze hier en daar bijeen, |
| En huilen als honden onreen. |
| 4
| Omher gaan zij t' zaam met kwaadspreken; |
| Haar woorden als zwaarden scherp steken; |
| Zij zeggen onder hen mitsdien: |
| Wie zal ons horen ofte zien? |
| Maar Gij zult haar roemen, o Heere, |
| Nochtans eenmaal bespotten zere; |
| De hoogmoedigen zult Gij daar |
| Belachen, Heer, in 't openbaar. |
| 5
| Zonder U is, Heer, haar macht gene, |
| Daarom begeef ik mij allene |
| Tot U Heer, Die mijn toevlucht zijt |
| En mijn bewaring t' allen tijd. |
| God, Wiens goedheid ik heb gesmaket, |
| Voorkomt mijn ongeluk en maket, |
| Dat ik nog mijnen lust zien zal |
| Aan mijn vijanden overal. |
| 6
| Maar laat ze niet dood zijn gesmeten, |
| Dat de mijnen zulks niet vergeten; |
| Maar verstrooi ze door Uwe kracht |
| Overal en maak ze veracht. |
| Heer, Die onze schild zijt bevonden, |
| Sla ze door Uw kracht gans te gronden; |
| Harer lippen zonden zeer groot, |
| Verdienen recht angst ende nood. |
| 7
| Verstrik z' in haar hoogmoedig wezen, |
| Haar boosheid is hoog opgerezen; |
| Alle haar doen is in 't gemeen |
| Vloeken ende liegen meteen. |
| Laat Uwe toorn wezen ontsteken, |
| Wil ze verdoen en gans verbreken; |
| Verderf z' in ongenade, Heer! |
| Ende verdelg ze langs zo meer. |
| 8
| Doe dit Heer! dat men mag bemerken, |
| Den God Jakobs niet om versterken. |
| Die eeuwig heerset met bescheed |
| Over 't gehele aardrijk breed. |
| Zij zullen 's avonds wederkeren, |
| Huilen en razen met oneren, |
| Zij zullen als honden met haast, |
| De straten omlopen verbaasd. |
| 9
| Daarna zal hen de honger strange, |
| Omher der stad doen lopen bange; |
| Zij zullen moeten slapen gaan, |
| Zijnde met honger scherp bevaan. |
| Dan zal ik zingen en verkonden |
| Openlijk en tot allen stonden, |
| Uwe kracht en goedheid zo zaan, |
| Als de dag klaar zal vangen aan. |
| 10
| Want Gij zijt mijn toevlucht alleine, |
| En in nood mijn beschutting reine; |
| Daarom zal ik altijd, o Heer! |
| Met lofzang verbreiden Uw eer. |
| Want God is mijn sterkheid geprezen, |
| Die mij in mijn ellendig wezen, |
| Dat mij steeds is gekomen aan, |
| Genadelijk heeft bijgestaan. |
| |
| Terug naar boven |
| |
| |