| 1 | Doe ons bijstand, 't is meer dan tijd, o Heere! |
| Want der vromen getal is worden kleen; | |
| Zij hebben afgenomen zo gaar zere, | |
| Dat der oprechten niet en is tot ‚‚n. |
| 2 | Een ieder spreekt leugens en ijdel dingen |
| Met zijnen naasten, daarmee hij hem krenkt; | |
| Haar lippen niet dan smekingen voortbringen: | |
| De mond spreekt eens maar 't hart wat anders denkt. |
| 3 | De Heere wil toch de vleiende tongen |
| Gans afsnijden tot in der eeuwigheid; | |
| Ook de lippen, die stout en onbedwongen | |
| In hoogmoed niet spreken dan ijdelheid. |
| 4 | Die stoutelijk dit durven geven voren: |
| Wij worden groot door onz' tong vol venijn, | |
| Onz' lippen vrij ons alleen toebehoren, | |
| Laat ons liegen; wie zal ons meester zijn? |
| 5 | Om der bedrukten wille, die zeer klagen, |
| Zal ik (spreekt de Heer) nu opmaken mij; | |
| De valse tongen werden al verslagen, | |
| Van haar geweld werd mijn volk gemaakt vrij. |
| 6 | Onzes Heeren woord is altijd bevonden |
| Zuiver en rein, gelijk dat zilver klaar, | |
| Dat gelouterd is, tot verscheiden stonden; | |
| Ja zevenmaal gelouterd is voorwaar. |
| 7 | Dies wil, o Heer! Uw volk nu voort bevrijden, |
| En bewaren naar Uwe goedigheid, | |
| Van dit boze volk, dat ons t' allen tijden | |
| Zo kwelt ende benauwt met tegenheid. |
| 8 | Want de bozen rondom gaan en zweven, |
| Hier ende daar onvriendelijk en fel; | |
| Dewijl dat d' ergste schalken zijn verheven, | |
| En hier hebben geweld, macht en bevel. | |
| Terug naar boven | |
Psalmberijming van Petrus Datheen, 1566